تعداد قابل توجهي از بناهاي تاريخي ايران و از جمله تعدادي از بهترين آنها به مراكز آموزشي و مدارس اختصاص دارد و اين گوياي جايگاه مهمي است كه آموزش و مدرسه سازي در فرهنگ اسلامي ايران داشته است.

از مدارس ايران قبل از اسلام مدارك مستندي كه بر اساس آن بتوان آنها را مورد مطالعه و مقايسه قرار داد،بر جاي نمانده است،ليكن شواهد ومدارك مختلف وجود چنين مراكزي را تائيد مي كند.پيدايش چنين مراكزي را در ايران شايد بتوان به هزاره سوم ق.م و شكل گيري دولت ايلام و خط ايلامي مربوط دانست.تشكيل حكومت دريكقلمرو نسبتا گسترده و وجود ارتباطات گسترده سياسي و تجاري كه از يك طرف با شبه جزيره هند واز طرف ديگر با بين النهرين برقرار بوده،لزوم استفاده از خط ،دبيران كار آزموده،كارگزاران آموزش ديده و.........را ضروري مي ساخت،چنين روندي  پيش ازاين در بين النهرين طي شده و مراكزي براي آموزش و تعليم اين اين دسته از افراد ترتيب يافته بود.بعد از ايلامي هاكه در نيمه اول هزاره اول ق.متوسط امپراطوري آشور ساقط شدند،امپرا طوري هخامنشي در گستره وسيعي به قدرت رسيد و متاسفانه ازمراكز آموزشي دوره هخامنشي و نيز اشكاني،اطلاعي در دست نيست.روند طي شده در دوره هخامنشي و نيز اشكاني ،در دوره ساساني تحولات مثبتي پذيرفته ومنجر به تاسيس مراكز مهم علمي و بزرگ چون دانشگاه جندي شاپور شد كه در زمينه هاي مختلف علمي (پزشكي،فلسفه،ادبيات،شيمي و.........)فعاليت داشته كه متاسفانه در دوره ساساني آموزش و فعاليت علمي در انحصار طبقات حاكم جامعه قرار داشته است.

در دوره سلجوقي  به جهت گستردگي قلمرووقدرت سياسي و اقتصادي دولت و نيز ظهور وزيران با كفايت و مدبري چون نظام الملك،مدرسه سازي گسترش فوق العاده اي يافت كه عمدتا به آموزش علوم ديني مي پرداختند.كه پس از آن دوره است كه تاكنون بقاياي آن بر جاي مانده است.

از آثار دوره تيموري درمرزهاي جغرافياي سياسي ايران مي توان به مدرسه غياثيه خرگرد،مدرسه شاهد خير بسطام ومدرسه فيروز شاه تربت جام اشاره كرد.

در دوره صفوي با توجه به رسميت يافتن مذهب تشيع و نيز رونقي كه در معماري حادث شد،مدرسه سازي بسيار گسترش يافت و مدارس بسياري ساخته شد كه عمدتا علوم ديني در آنها آموزش داده مي شد.كه از جمله آنها مي توان مدرسه چهارباغ (سلطاني)اصفهان و مدرسه خان شيراز را نام برد.

در دوره قاجاريه ،علي رغم ضعف شديدي كه در معماري و فعاليتهاي علمي بوجود مي آيد،مدارس باشكوهي چون در روند مدرسه سازي ظهور مي كند،سيستم آموزشي و مدارسي هستند كه به تاثير از كشورهاي اروپايي و به همت دولتمرداني چون  ميرزا تقي خان امير كبير در ايران شكل گرفت. ازجمله مهمترين  وقديمي ترين اين مدارس،مدرسه دارالفنون تهران است كه دردوره ناصرالدين شاه به همت ميرزا تقي خان اميركبير پايه گذاري شد. وبعد از اين تاريخ مدارس متعددي در تهران وشهرهاي ديگر ساخته شد وبتدريج جايگزين مكتب خانه هاي  قديمي و تاحدودي مدارس ديني مي شود.

گرد آورندگان(گروه مساجد):داوود تركي-خ كاظمي-خ شاهمرادي-خ منصوري