بررسیهایی  که در مورد میناسازی شده ،نشان می دهد میناهایی که بنام بیزانس مشهور است ،از میناسازی ایرانی اقتباس شده است.قدیمیترین نمونه های مینا کاری موجود موید این ادعاست که میناکاری نیز مانند بسیاری از هنرهای دیگر برای اولین بار در ایران به وجود آمده و سپس به سایر کشورها راه یافته است.در دوران «مغول»سبک جدیدی در فلزسازی و میناکاری ایران به وجود آمد.اشکال و تصاویری که قیافه و لباس درباریان را داشتند،جای اشکال عربی دوره قبل راگرفتند و بویژه ترصیع فلز در عصر تیموری به منتهی درجه شرقی حود رسید.در زمان «صفویه»زمینه هنر میناکاری و فلز کاری تغییر یافت.ظروف نقره ،به نقوش مینیاتور از قبیل مجالس بزم و یا مجالس شکار یا اسب سواری مزین گشت و هنر میناسازی از نقشهای اسلیمی و ختایی تغذیه کرد و رنگ قرمز بیشتر مورد مصرف قرار گرفت.شهر اصفهان یکی از مراکز عمده این هنر به حساب می آمد که هنوز هم تنها مرکز میناکاری محسوب می شود.

نحوه تولید

مینا که طبعاْ شفاف است،شفافیت بیشتر خود را از اکسید قلع به دست می آورد که ترکیبات آن از زمانهای قدیم ثابت مانده است.روی اشیائی از جنس طلا و نقره هم میتوان میناکاری کرد ولی اساساْ میناکاری بر روی مس انجام میشود.ابتدا آن شیئی را که میخواهند میناکاری کنند،به هر شکل و اندازه باید به وسیله مسگر به شکل لازم درآید و پس از آن استاد میناکار به آن لعاب سفیدرنگ می دهد.معمولاْ ۳ تا۴ بار شیئ لعاب داده میشود و در هر بار که به کوره میرود،در حدود۷۰۰ درجه حرارت می بیند تا رنگ لعاب ثابت شود.بعد روی آن به رنگهای گوناگون نقاشی می شود،سپس شیئ باز به کوره میرود و حدود ۴۰۰تا۵۰۰ درجه حرارت می بیندتا رنگها به صورت مطلوب درآید.رنگهایی که در میناکاری به کار میرود بر ۳نوع است:

۱- رنگهای گیاهی که در چیت سازی هم به کار میرود.

۲- رنگهای معدنی که در نقاشی و میناکاری به کار میرفته است.

۳- رنگهای فلزی که روی مینا کار می کنند.

برای میناکاری در تهیه رنگ قرمز از طلا،رنگ سبز از مس و رنگ زرد از گل ماشی استفاده می کنند.رنگ فیروزه ای و آبی از رنگ مخصوصی تهیه میشده که در شهر سامرا نوع خوب آن را به دست می آورده اند.